November 2006

Wacht ff

Van 17 tm 26 November speelde de PeerGrouP in en met het dorp Wachtum de voorstelling WachtFF. Hieraan werkten niet alleen de vaste kern van de PeerGrouP mee, maar ook muziekensemble Zimbello, regisseur Annemieke Delis, Rutger Bergboer (Prins-te-paard), kostuumontwerpster Freja Roelofs, decorontwerper Andre Kok en natuurlijk de inwoners van Wachtum.

Wacht FF is een theatervoorstelling waarbij van het begin tot het einde is samen gewerkt met het dorp Wachtum en de mensen die daar wonen. Het is een voorstelling geworden waarin het publiek op vijf verschillende plekken kon ervaren wat er allemaal speelt in een klein dorp. De bron van alles in de voorstelling waren de verhalen uit het dorp Wachtum. Verhalen die lang niet altijd alleen over het dorp gaan. Ook Wachtum bleek het centrum van de wereld te zijn.

Meer informatie over dit project is te vinden op www.wachtff.nl

De IJsbaan

Sinds een paar jaar raast de A 37 langs het ooit zo stille Wachtum. De snelweg scheert langs het dorp en doorkruist het buitengebied van de Noord-Esch met de dorpskern. Toch heeft de snelweg voor Wachtum ook iets moois opgeleverd. De oude ijsbaan moest weliswaar wijken voor het donkere asfalt maar daarvoor in de plaats kreeg Wachtum een prachtige ijsbaan terug voorzien van alle gemakken en moderne middelen. Zo zou deze plek snel kunnen worden omgetoverd van een kale vlakte in een gladde ijsvloer die bruist van winterpret. Het is nog slechts wachten op nachtvorst. De lampen kunnen dan aan, de schaatsen kunnen onder en de borrels kunnen erin. Zodra de nachten langer worden en de kans op vorst in de lucht hangt komen enkele mannen steeds weer op de ijsbaan om de toestand van de plek te keuren. Telkens hopend op die ene dag, hopend op dat ene, dat betere, dat ijs.

De Aardappelschuur

Een zelfbenoemde beeldgraaf en archeoloog van de beeldcultuur, neemt samen met twee vrouwen uit het dorp het publiek mee op een reis door de geschiedenis. Althans, na een aankondiging dat het om de gehele geschiedenis zou gaan spitst het zich toe op de ‘nacht van Wachtum’. De donkere tijd aan het eind van de Tweede wereld oorlog waarin Jan Otterman , mede-dorpsbewoner en zoon van de schoolmeester, gewond raakt en uiteindelijk wordt afgevoerd naar kamp Buchenwald. In de ogen van de makers zijn de persoonlijke momenten in Wachtum niet alleen persoonlijk maar altijd onderdeel van de gezamenlijke geschiedenis van het dorp en van de wereld. De grootvader van een van de makers zat samen met Jan Otterman en schrijver Jorge Semprun in het kamp Buchenwald. Het verblijf kostte Jan Otterman zijn leven (februari 1945). Jorge Semprun had 16 jaar nodig om het op te kunnen schrijven en de grootvader hing in 1974 de door zijn kleinzoon gemaakte tekening van een paard op boven de deur van de woonkamer. Het leven gaat altijd door.

De Molen

Heimwee, molengeluiden, koper, wind & zacht getokkel, molenaar, Afghanistan, brood, kardamom, hout, vliegers, brieven, wieken, meisjes, tafelmuziek; muziektheater die de wind in de molen vangt.

De Zolder

“Zeg luister jij eigenlijk wel?, Hoor jij hier eigenlijk wel? Jij hoor hier niet hè, da’s nou precies het probleem. Typisch import.” Amstel! Ons Bier. Een zolder vol jong, met tijd voor toekomstmuziek, met 11.000 walnoten en altijd feest, want wie jong is heeft geen reden nodig. Een avond met vragen die de wereld veranderen, of niet. Zijn dode wachtummers ook echte wachtummers? Hoe burger je hier in, …en moet je daar wel mee bezig zijn. Want als niemand luistert, wie hoort dan nog hier.