Zweep!

(Janna Huis, Jong Belegen)

Na een periode van kreupelheid bij mijn merrie Postel, kreeg ik van de dierenarts te horen dat ze artrose (slijtage) aan haar voorkogels had. Had ik dat gedaan? Had ik haar al die jaren, als onwetend meisje te veel belast? Had ik te veel van haar gevraagd? Wat had ik haar eigenlijk gevraagd?

Mijn schuldgevoel werd met de jaren steeds groter. En het gevoel om te willen weten wat ik haar had aangedaan werd ook steeds groter.

In Zweep! kreeg ik de mogelijkheid om iets te doen met dat gevoel. Ik heb van alles geprobeerd om te voelen wat ik haar had aangedaan, stappen, draven, galopperen, een dressuurkuur, rollen... totdat ik er in doorsloeg.

Ik wilde op mijn manier 'sorry' tegen haar zeggen.

Een jaar later speelde ik Zweep! thuis voor mijn vader. Ik speelde het op de deel van onze boerderij, waar mijn merrie ook stond. En in de generale, op het belangrijkste moment draaide ze naar me toe, keek ze me aan. En het was goed. Ik heb op mijn manier 'sorry' tegen haar kunnen zeggen.