Maurice Meewisse / Valtherbos

English

Broken Circle by Robert Smithson is an ‘original’ land-artpiece. This piece is established in a sandpit near Emmen. The location inspired me to do research about the differences between industrial use and this specific art expression. The landscape has been exploited by both, but the purpose and intention seem to be completely opposite. However I have the idea that the meaning of the labour and the result of it lie very close to each other.

I intent to prove that there is no difference between the Broken Circle and the industrial sandpit. I think I can accomplish this by starting my argumentation with a sequence of diggings and a basic construction of wood. Based on this I will invite people to pick up a spade, and to accompany me with moving large quantities of sand and soil. I hope to reach a form of brotherhood with these people through the carrying out of the dig and by this I will prove my statement.

Maurice Meewisse

www.mauricemeewisse.com

In May the P.A.I.R. was in Allardsoog, where Maarten Heijkamp transformed the studio into a camera-obscura. In September audio-artist Hans Visser moved in. This time the P.A.I.R. was situated near former concentration camp Westerbork. Now the P.A.I.R. is in the Vatherbos in Emmen, where Maurice Meewisse is planning to show us some real hard work.

As Maurice formulates it himself: Physical labour is disappearing and with it also the image of a hard worker. The fact that this labour is disappearing is not a problem, but important is the vanishing of the mentality that comes with it; the sacrifice of humans who accomplish this work. In my work I’m searching for a new concept of man based upon a stubborness, power and suffering. This heroic human is like the working man of the early days, through necessity prepared to destroy himself. 

Location: see website www.peergroup.nl

Dates: 6 november: start of the project

6 t/m 19 november: It is possible to visit the P.A.I.R. by appointment.

20 t/m 22 november: presentation project Maurice Meewisse, daily 11.00 until 18.00

21 november: Food, drinks, presentation and concluding lecture at 16.00

Contact: henry@peergroup.nl / tel: 0592-396933 / www.peergroup.nl

In cooperation with Staatsbosbeheer

Statement

Mensbeelden

Fysieke arbeid verdwijnt en daarmee ook het beeld van de ‘noeste arbeider’. Het verdwijnen van die arbeid is nu niet direct problematisch. Het gaat me vooral om het verdwijnen van de mentaliteit die hieruit voortkwam: de opofferingsgezindheid van mensen die extreme arbeid verrichten. Door outsourcing en automatisering bestaat zij nagenoeg niet meer in de westerse maatschappij.

In mijn werk zoek ik naar een nieuw mensbeeld van onverzettelijkheid, kracht en lijden. Deze heroïsche mens is net als de arbeider van vroeger, uit noodzaak bereid zichzelf te vernietigen.

Confrontatie

Ik probeer een definitie te vinden voor een actuele natuurbeleving. In deze beleving staat de invloed van de mens centraal. Er is altijd frictie tussen het idee van natuur als wildernis en dat van natuur als (bewerkte) leefomgeving voor mensen; de gerepte natuur. Mensen proberen de natuur als wildernis te beheren om haar te kunnen conserveren, consumeren of zelfs te vernietigen wanneer zij een obstakel vormt. Aan de andere kant trekt de wildernis, of onbeheerde natuur, ook sporen in onze gecultiveerde leefomgeving. In mijn werk zoek ik deze confrontatie op en de wederzijdse aantasting die zij behelst.

Performance

Mijn werk concentreert zich in de performance; zowel in de handelingen zelf, waarbij het heroïsche arbeidsethos belangrijk is, als in de resultaten van de performance. De vorm komt voort uit een verlangen naar een logisch, eerlijk en geloofwaardig beeld. Ik gebruik daarbij materialen die niet gekunsteld zijn. Het zijn veelal halffabrikaten, die ik inzet op een manier die noodzakelijk is voor de werkzaamheden of voor het bouwwerk.

Update

Update #1

Het belangrijkste kenmerk van de zandvlakte is de duin/dijk die over de lengte loopt. Parallel aan de dijk loopt een 'dal'. Het hoogte verschil tussen deze twee varieert tussen de anderhalf en de twee meter. De P.A.I.R staat in het verlengde de dijk en over de verre kant lopen hoogspanningskabels. Deze kabels bestrijken ongeveer de helft van de vlakte.

Ik heb het plan opgevat om dwars op de dijk een nieuwe dijk te maken. Deze dijk wil ik laten lopen tot halverwege het dal.

Vandaag ben ik begonnen aan mijn werkzaamheden. Ik heb een aantal palen in de grond geslagen en daartussen een touw gespannen. De ruimte onder het touw wil ik opvullen met zand en volgens mij is de periode precies lang genoeg om dat te volbrengen. Er is ongeveer veertig kubieke meter nodig en per dag wil ik er ongeveer vijf verplaatsen. Dit geeft mij ook nog voldoende tijd voor de andere werkzaamheden die noodzakelijk zijn voor het slagen van deze . Ik moet onder andere een infrastructuur ontwerpen om het zand op de juiste plek te krijgen. Dit wegennet wil ik uiteraard verharden en zo bouwen dat hoogteverschillen worden overwonnen.

Morgen hoop ik te beginnen met in het omliggende bos bomen te rooien om daar planken van te maken die het wegdek gaan vormen van mijn wegennet.

English update #1

The P.A.I.R. is located in 'het Valtherbos', on the edge of a small man-made Dune area. The basic layout is simple: over the length of the area there is a two meter high dune with next to it a 'valley'. Above het working area there are powercables.

My plan is simple: halfway the dune I want to make a artificial dike that stretches into the valley. The sand needed for this oparation I will take from the bottom of the valley where I will dig two big holes.

To make it possible to succeed in the two weeks workingperiod (I need to shift over forty kubic meters of sand) I will make a basic roadnet, of course with pavement, For that purpose I can the surrounding woods.

Yesterday I chopped down my first tree.

Update #2

Voor mijn wegennet heb ik een aantal planken en balken nodig. Dit hout kan ik halen uit het bos achter de P.A.I.R.. Gisteren heb ik daar de eerste boom gekapt. Het hout heb ik in handelbare stukken gezaagd en over de lengte gespleten. Om dat te kunnen doen heb ik een kleine houtwerkplaats ingericht. Uit de eerste boom heb ik twee zware balken en ongeveer acht planken gehaald. Morgen gaat de volgende boom eraan.

Uit die boom, die groter is dan de eerste, komt het belangrijkste stuk hout: de loopplank waarmee ik het hoogte verschil wil overbruggen aan de dalkant van de dijk. Over deze plank zal ik honderden keren met mijn kruiwagen moeten lopen en een gat overbruggen van vier meter. Voor de loopplank reserveer ik het beste stuk hout. Het gaat hier om het kernhout van de eerste vier meter van de boom.

English update #2

Solar power sounds great but I lost my faith and I am back to the old fashioned way a generating electricity: burning petrol. Which brings me to explaining something about how this landscape is desiged. I know: DESIGNED......

In the thirties also the Nethelands was a victim to the global crisis. In that time the P.A.I.R. would have overlooked a vast dune area whith here and there some heath. But in all its wishdome the government decided to support local workforce by plantig a forest. This is how 'het Valtherbos' came into existence.

Some time later, I think in the eighties, a powerline had to cross this Forest. With the use of helicopters and caterpillar vehicles they build the support towers and laid the actual cables. Where the cables were suspended the trees had to be removed. The poeple running this forest (yes, in the Netherlands nature is highly organized and planned up till the last twig) tried at the place where I work now to bring some of the former landscape back. This resulted in this minature dune area underneath the powerline, which now transports large quantities of electricity, probably generated by burning stuff.

Update #3

Ik heb mijn bijl nuttig weten te gebruiken. Ik heb nu bijna genoeg loopplanken en balken om mijn wegennet af te maken. Met de planken op de grond kan ik met gemak grote hoeveelheden zand verschepen en de hoogte verschillen overbruggen. De dijk vordert gestaag en ik denk dat ik tegen het einde van de week beide dijklichamen elkaar zullen ontmoeten.

In de infrastructuur is een klein gedeelte waar ik bijzonder trots op ben. Het is een loopplank die op de grond begint en aan het einde een hoogte van bijna twee meter heeft. Ik dump zand met mijn kruiwagen van dat punt om een grote berg te maken. In de loop van de tijd moet deze zich ontwikkelen tot het begin of het einde van de dijk. Deze loopplank is gemaakt uit een vijf meter lange stam die ik aan beide zijden heb afgevlakt. Een aantal andere balken functioneren als steun. De hele constructie wordt bij elkaar gehouden door wiggen en zwaartekracht.

De komende dagen bestaat mijn werk uit het kruien van zand, zand en zand.

English update #3

I put my axe to good use. I created almost enough gangways and beams tofinish my roadworks. With the gangways on the ground I can easely carrylarge quantities of sand and brigde the height differences in this minature landscape. The dike is growing slowly but steadyand I think that by the end of this week the two sections with be joined in the middle.

In the infra-scructure there is one part I'm escpecialy fond of. It is a ramp that srarts on groundlevel and reaches by the end a height of almost two meters. I dump the sand from that point down to create a big pile that will develope into the end/beginnig of the dike. It is maid out of a five meter section of a tree, with two flattened sides. Some other beams are used to support it. The hole structure only contains wood and is kept in place by gravity and wedges.

My labor in the coming days will be focussed on shifting sand, sand and sand.

Update #4

Tijdens de werkzaamheden van vandaag heb ik een grote steen gevonden. Deze steen is gedurende een van de laatste ijstijden met een gletsjer uit Zweden is meegekomen en achtergebleven toen het ijs verdween. I heb historische grond bereikt.... nee: Ik heb prehistorische grond bereikt!

Het bewijs is daarvoor niet alleen mijn steen. Ik zeg 'mijn steen' want morgen ga ik er een grote M in hakken. In de directe omgeving, slechts vierhonderd meter ver, liggen de resten van een prehistorische cultuur: de trechterbeker cultuur. Zij hebben grote hoeveelheden zwerfkeien gebruikt om hun hunebedden te bouwen. Fijne simpele bouwwerken: twee stenen met een grote steen er boven op. En zo staan die dingen al meer dan vijf duizend.

Van een bezoeker aan de P.A.I.R. hoorde ik nog iets interessants. in de bossen hebben ze de resten van een weg gevonden, die uit dezelfde tijd stamt als de hunebedden. Hoewel deze prehistorische weg niet veel meer dan een voetpad was, betekent het wel dit gebied 'gebruikt' is over de jaren. Het heeft zeker een tiental toepassingen gehad en nu voeg ik er nog een aan toe.

Het is fijn om te weten dat ik niet in een stuk ongeschonden natuur aan het verwoesten ben, maar eigenlijk werk in een lange traditie. Morgen ga ik mijn steen in de fundering van de dijk begraven.

English update #4

During todays digging I found a big rock. This rock has travelled during the ice-age with a glacier from sweden and was left behind when the ice disappaered. I reached historic ground today... But that is not completly correct: I reached prehistoric ground.

The proof of that is not only my big rock. I say my big rock, because tomorrow I will carve a big M in it. In the neighboorhood, only four hundred meters away there are the remainings of a prehistoric society: the funnelbeaker culture. They used lots of stone that drifted in to make a variety of megalith structures. This specific kind is the hunebed, extremely basic structures: two stones with a big stone on top and this repeated a few times. They are build around five thousand years ago.

From somebody visiting me in the P.A.I.R. I learned another intresting fact. In this forest they found the remainings of a road, from around the same time they constructed the hunebeds. Even though this prehistoric road was nothing more then a footpath it still implies that this area is 'used' over the ages. It has been given a dozen different functions and I am now adding an extra one.

It is also nice to know that I am not ruining a piece of untamed nature but in fact acting in a long tradition. Tomorrow I will lay the stone in the foundation of my dike and cover it with two meters of sand.

Update #5

De twee dijklichamen hebben elkaar bereikt!

English update #5

The two dikes touched eachother today!

Update #6

Eindelijk, het werk is klaar. Nadat de twee dijklichamen elkaar hadden bereikt heeft het me nog een volle twee dagen gekost om de dijk geschikt te maken voor een klein voetpad. Gelukkig heb ik veel hulp gehad en mijn hulp was er ook op het glorieuze moment dat de laatste kruiwagens geleegd werden.

Mijn werk is klaar en vanochtend heb ik de P.A.I.R. verlaten om terug te keren in Rotterdam, terug naar de beschaafde wereld. Ten minste, zo voelt dat een beetje, maar dat doet eigenlijk geen recht aan mijn tijdelijke buren. Tijdens mijn werk verzamelde ik een groepje trouwe bezoekers, mensen die regelmatig even kwamen kijken hoe het ging met de dijk. Twee van hun boden zelfs hun hulp aan! Helaas zijn ze daarna nooit meer verschenen.

Ik zal ook nog iets vertellen over het ontwerp en kenmerken van de dijk. Het basale design is simpel: twee grote gaten, vijf meter wijd en dertig meter uit elkaar, met in het midden een veertien meter lange en twee meter hoge dijk. De dijk verbind mijn oprit met de natuurlijke duin. Ik heb het zand van elk van de gaten verpaatst naar zijn eigen kant van de dijk, over zijn eigen route. Dit verklaart het grote kleurverschil in de dijk: uit een afgraving haalde ik geel zand en uit de andere een mix van verschillende kleuren, van wit tot roestbruin.

Ik realiseer me nu ook dat de term 'dijk' is niet de beste term is voor de berg zand die ik gebouwd heb afgelopen weken. Het is niet bedoeld als bescherming tegen water, het heeft alleen dezelfde vorm. Het zou beter zijn om het een artificiële duin te noemen. Dit is eigenlijk een hele goede term, vooral omdat waarschijnlijk het 'artificiële' snel achterwege gelaten gaat worden, het klinkt te omslachtig. Maar zo zal het ook gaan met mijn duin: hij zal hoogte verliezen en minder steil worden, maar waarschijnlijk zijn er over twintig nog steeds resten in het landschap te zien. Iedereen, behalve de mensen die gezien hebben hoe hij ontstond, zal denken dat het een natuurlijke duin is en er altijd al geweest is.

English update #6

Finally, the work is done. After the two dikes touched, it took the best of two days to improve them to make them suited for a small footpath. Thankfully I got the help from some people and they were there to join me in the glorious moment when the final wheelbarrows were emptied.

My work is done and earlier this day I left the P.A.I.R. to go back to Rotterdam, back to civilazation. At least that is how it feels but it does no justice to my temporary neighboors. During my work I slowly gathered some faithfull visitors, most of them walking thair dogs for the living area two hundred meters away. Almost every day they came to see how the work was proceding and even two of them offered me to help. Unfortunatly neither of them showed up.

I should tell you something about the lay-out and the intresting features of dike. The basic design is simple: two big holes, five meters wide and thirty meters apart, with in the middle a fourteen meter long and two meter tall dike. The dike stretches between my wooden ramp and the dune. I carried the sand from the two pits over their own routes to their own side of the dike. That also explains the color differnces in the dike: in one pit there was only yellow sand while in the other I found a variety of colors, from white to a rust-brown.

I also realize now that the term 'dike' is not the best way of calling the body of sand created over the last few weeks. It is not meant to protect land against water, it just has the same shape. It would have been much more correct to call it an artificial dune. Which is also nice to use, because the 'artificial' will quickly be left behind because it is too time-consuming to use. And this will also happen with my dune: is will lose its hight and steepness, but it is very likely that in twenty years the shapes still stay visible. Everybody, except the few who witnessed its creation, will think it is a natural dune and has always been there.